Hartzaak of Hardzaak is een website van Jop Egmond en Hannie Boumans.
In 1995 kregen zij met de psychiatrie te maken. Het is begonnen als een website voor lotgenoten moeders en vaders die ervaringen wilden delen. Tot wat het nu geworden is, een persoonlijke kleine geschiedenis waarin moeder en zoon samenwerken en verbinding houden.

Bevrijdingsdag

05-05-2026

Mijn kleindochter van 15 had gisteren, op 4 mei, een etentje bij een vriendin in Amsterdam Noord en zou alleen met het openbaar vervoer terug naar hier komen en hier blijven slapen. Op 5 mei (vandaag dus) had ze met vriendinnen afgesproken om naar het bevrijdingsfeest in Haarlem te gaan.
Vanaf 10 uur gisterenavond kon ik me al nergens meer op concentreren, kon alleen maar denken aan alle mogelijke gevaren die zij onderweg naar hier tegen zou kunnen komen . Mijn ogen fixeerden zich op de klok. Ik zag minuut na minuut voorbij trekken.
Net als op 5 mei 1995. Eenendertig jaar terug. Ik werd teruggevoerd in de tijd. Zoon Jop was met vrienden naar het bevrijdingsfestival in Haarlem. Het kan kinderachtig van me zijn maar ik blijf op tot ze thuis zijn. Mijn kleindochter was er om kwart over 11 en het was goed gegaan en heel leuk geweest. Mijn zoon belde (eenendertig jaar geleden) om 01.00 uur vanuit Haarlem, dat hij niet thuis kon komen omdat hij zijn strippenkaart kwijt was geraakt en ook zijn vrienden. Ophalen konden we niet want we hadden ook bevrijdingsdag gevierd en 0% bier en wijn bestond toen nog niet. Verzin een list, hij moest in zijn eentje op straat de nacht zien door te komen. Ik ook, niet op straat maar ook niet in mijn bed. Ik deed geen oog dicht. Dus ben ik af en toe weggedommeld op de bank in de huiskamer, aangekleed, klaar voor vertrek naar Haarlem bij het eerste kraaien van de haan die in de ren tegenover mijn huis zat.

Om iets na 03 uur ging de deur open en kwam mijn zoon Jop binnen stappen. Zijn strippenkaart bleek toch in zijn zak te zitten. Ik was blij dat hij weer thuis was en bevrijd van die angst maar niet van zorgen want ik merkte dat er iets niet klopte. Dat was al een tijdje aan de gang. Ik dacht dat het met alcohol of drugs te maken had en wel weer over zou gaan. Maar het ging niet over.
In de dagen erna raakte hij geobsedeerd door bepaalde gedachten en hij hoorde stemmen. Hij zocht en zocht, was zelf in grote verwarring op zoek naar een uitweg. En op een dag, toen hij bloot leunend vanuit zijn dakluik in zijn zolderkamer een Arend probeerde te lokken, die ze vanuit het Amazonegebied naar hem toe hadden gestuurd om de wereld te redden, toen heb ik hem ingepakt en meegenomen naar de huisarts. Binnen een week was hij opgenomen en begon zoals hij het zelf zegt: de voorbereiding op een gek leven. Voor hem en voor ons. Dit heeft geleid tot waar we nu zijn, dertig jaar later. Een best gelukkig “gek” leven.
Wat er ook gebeurt, als moeder of oma blijf je wakker tot het weer goed voelt.