Hartzaak of Hardzaak is een website van Jop Egmond en Hannie Boumans.
In 1995 kregen zij met de psychiatrie te maken. Het is begonnen als een website voor lotgenoten moeders en vaders die ervaringen wilden delen. Tot wat het nu geworden is, een persoonlijke kleine geschiedenis waarin moeder en zoon samenwerken en verbinding houden.

Toon

08-04-2026

Tot 1983 was er op Weesperzijde 110 een nachtopvang en internaat voor dak- en thuislozen. Voor onze deur stonden bankjes en dat waren de hangplekken voor de bewoners overdag.
Wij kwamen op de Weesperzijde wonen in 1976. Toen de bewoners in 1983 gingen verhuizen naar de Poeldijkstraat vond ik dat best jammer. Deze bewoners hoorden hier en aan sommigen was ik gehecht geraakt. Gewoon omdat ik ze elke dag zag, op het bankje.

Ik had een keer een goed gesprek met Toon. Een man die veel had meegemaakt in zijn leven en zei dat hij niet meer lang te leven had. Hij had kanker. Ik leerde hem kennen bij Hesp. Daar ging ik toen nog af en toe heen. Ik mocht Toon en hij vroeg me, smeekte me bijna, of ik niet een keertje bij hem op bezoek wilde komen in de opvang van HVO Querido waar hij woonde. Toen ging me dat iets te ver, ik denk dat ik niet durfde, want ik zei, nee, we kunnen elkaar hier toch spreken? Hij zei: dat is anders. Ik heb niemand, de mensen die ik spreek en die ik daar zie, zijn alleen maar hulpverleners. Ik spreek alleen maar hulpverleners. Het zou zo fijn zijn als je zou komen, en iedereen kon zien dat ik ook contact heb met gewone mensen. Ik ben niet gegaan en heb er lang spijt van gehad, vooral toen ik een paar maanden later hoorde dat Toon was overleden.

Ik heb veel aan mijn lafheid en aan Toon gedacht. Vooral toen ik bijna twintig jaar later wel binnen in zo'n opvang terecht kwam in Rotterdam en met bewoners en vaste bezoekers sprak.
Ze zagen er soms wat anders uit, maar het bleken gewone en lieve mensen met pech, of een ingewikkeldheid en allemaal met een indrukwekkende geschiedenis. Net zoals mijn zoon.
En inmiddels weet ik ook uit ervaring, barstensvol talent. Voor als je ze werkelijk leert kennen en ze weer op hun herstelpad zijn van nergens naar ergens, zoals mijn zoon dat noemt.