home
HOME


Familie en naastbetrokkenen Kanjers met een kwetsbaarheid Dingen die deugen Goede GGZ praktijken Sitemap Links Contact

Behandeling Zorg en begeleiding Maatschappelijke ondersteuning (WMO)



PSYCHIATRIE EN BURGERIJ


OVER BEHANDELING EN PSYCHIATRISCHE ZORG



Marlieke, kan het zo prachtig verbeelden. Zij praat over het wonen op het eiland van de GGZ. Daar wonen de psychiatrische patiënten of de mensen met een psychische handicap. Probeer maar eens van dat eiland af te komen en een plek te krijgen op het vasteland, de grote mensenwereld. Dat lukt je bijna niet. Het eiland van de GGZ is een beperkt smal wereldje waar de ziekte of de handicap centraal staat. Dat is niet goed. Ook mensen met een psychische aandoening of ziekte zijn héle mensen die veel meer zijn dan alleen de ziekte of de aandoening. Ze zijn ook gewoon burger en horen tussen de andere burgers op het vasteland.
Als dat nu het uitgangspunt is, dan zien we wel waar het schip strand. Je kunt altijd nog terug naar het eiland als het niet lukt maar zover zijn we nog lang niet.

Eerst maar eens proberen een uitnodigende samenleving te maken die ook geschikt is voor mensen met een psychische handicap. Ouderen en mensen met een verstandelijke of lichamelijke handicap wonen er ook met de juiste zorg en begeleiding. Nu zijn wij aan de beurt.
Wat hebben we nodig. We hebben hulp nodig bij het wonen en leven. De een wat meer dan de ander. De een heeft wat vaker intensieve zorg nodig maar voelt soms niet aan dat het zo is. Daar moeten we dan bij helpen. De ander voelt zelf aan dat het niet helemaal goed gaat en vraagt om een time-out. Het is per persoon afhankelijk en moet op maat bekeken worden. De tijd is nu rijp.
De WMO zegt hier kansen te bieden.
De GGZ en de psychiatrie verhuist van het eiland naar het vasteland, de wijken. En de gehospitaliseerde patiënten en familie verhuizen mee.

TUSSEN WAL EN SCHIP Er zijn ook mensen die van het eiland af zijn gevlucht of er nooit op zijn geweest en zich verborgen houden op het vasteland. Ze hebben zorg en hulp nodig maar weigeren die. De zorgmijders, de mensen zonder huis en zonder een dak boven hun hoofd. Door iedereen in de steek gelaten, maatschappelijk verloederd.
Zij zijn onze gezamenlijke verantwoordelijkheid.
Dit kan niet en dit mag niet.

Wij moeten alles op alles zetten om te voorkomen dat steeds meer mensen op straat belanden, zonder zorg en begeleiding.
Wij gaan op zoek naar goede praktijken, dingen die deugen, vanuit de nieuwe WMO en vanuit het perspectief van psychiatrie en GGZ.

OVER BEGELEIDING EN MAATSCHAPPELIJKE ZORG


De GGZ zit op een eiland maar laten we het niet mooier voorstellen dan het is. Ons vasteland is ook niet meer dan een aantal aan elkaar vastgegroeide eilandjes. Iedereen spreekt een andere taal. Samenwerken met elkaar en delen met de anderen waar je goed in bent is héél moeilijk. Wat dat betreft mag je het GGZ eiland niets kwalijk nemen.
Welzijn, maatschappelijk werk, wonen, werken, besturen... allemaal eilanden op het vasteland.
Maar op het vasteland ben je wel burger en gaat het om de hele mens en niet alleen om de patiënt. Daar gaat het ons om.
We kiezen voor de burgerij. Het leven van een psychisch gehandicapte als burger tussen de burgers. Het gaat om mensen met alles erop en eraan, autonome individuen die het samen moeten zien te rooien, als buren, als collega's, als vrienden, als naasten. Met of zonder handicap, oud of jong, zwart of wit, gelovig of niet. Het gaat om geven en nemen, menselijk fatsoen en rechten en plichten in deze maatschappij van amateurs en professionals.

Bruggen bouwen, barrières slechten, we moeten het samen doen als maatschappelijke steunsystemen voor de mensen die het nodig hebben. Want eens, het kan zomaar gebeuren, heb jezelf die steun nodig en een plek met zorg op het vasteland.
En laten we wel wezen, het vasteland bestaat niet alleen uit steden en drukte. Er zijn ook mooie rustige plekken waar je kunt wonen en leven en die moeten er ook zijn en blijven voor de mensen die dat nodig hebben en niet alleen voor de mensen die geld hebben.
De WMO maakt dit hopelijk mogelijk. Binnen nu en 10 jaar weten we of het voor de mensen met een psychische en maatschappelijke kwetsbaarheid is gelukt.

Marlieke de Jonge is de nummer één bruggenbouwer. Hoewel ze als ervaringsdeskundige veel schrijft over de psychiatrie en werkt bij de GGZ hoort zij hier thuis. Als burger, vechtend voor zichzelf en haar lotgenoten om een plaats te bemachtigen op het vasteland. Door empowerment. Marlieke de Jonge, de gouden raaf van de empowerment krijgt een eigen pagina.

Marlieke de Jonge
Erbij Horen
Zie ook het Advies van de Taskforce Vermaatschappelijking uit 2002 over de kanteling en zorg voor ex-psychiatrische patiënten. Zoals het bedoeld is.

up