Herstellen doe je zelf

Familie en naastbetrokkenen Kanjers met een kwetsbaarheid Meedoen Hulp Sitemap Links Contact

Jop Marlieke de Jonge Derk Vertellen werkt

Uitspraken Geboden

home
Home


Gedichten, interviews, muziek

Gedichten van Marcel
Rap van Lio
Jenny van Silfhout
Interview met Marijn
Rap van Stephan: mijn beslissingsrecht!
Daniël Johnston
Simon
up



Gedicht voor mijn moeder

Ik heb een gedicht geschreven voor jou
ik heb niet gerijmd want dan beperk je je zelf in woorden
dit zou ik ff toelichten
op beest rijmt leest, vreest, sjeest enz maar ja dat is maar beperkt
ik denk dan ook als je wel rijmt dat de vrijheid van poëzie verloren gaat en dat het de schoonheid van poëzie niet ten goede komt

beste psychoot

gedachten zullen niet eeuwig duren.
een geprezen held zijn is voor jou in tijden van onrust misschien wel voorhanden
maar ook dit zou een illusie zijn ook al zegt je gevoel van niet
dagen duren eeuwen en weken secondes
in een gesloten afdeling speelt verveling een grote rol
de mensheid heeft niet de waarheid in handen
want de mogelijkheden in de wereld zijn eindeloos
waarom zou je het dan van een oogpunt bekijken
ieder mens heeft zijn eigen realiteit
misschien is ieder mens wel psychotisch
de vraag is dan waarom zit jij daar want jij bent normaal
de rest van de mensen hoort daar te zitten en niet jij
gedachten die dwalen af snakkend naar meer waarheid
maar tevergeefs, de waarheid is dan ook niet te achterhalen
iedereen is een verdachte in dit complot
misschien is liefde een oplossing, is liefde wel bestand tegen dit geweld
het geweld dat als een tsunami op je af komt en uitmondt in waanideeën
is je vertrouwen sterk genoeg om verder te gaan
het vertrouwen dat slechts een illusie is of is dit het enige op de wereld
die een waarheid bevat
misschien kom je daar achter.

© marcel

up

Gedicht voor mijn opa

Het gedicht niet meer dan een ode aan een gedenkwaardig man
Iemand die met zijn levensvreugde menig mens deed inspireren
Voor mij een herinnering die nooit meer weg gaat
Hetgeen wat hij achterliet was een geschenk
Een geschenk bestaande uit waardevolle momenten
Momenten die ik eeuwig zal koesteren
Solidariteit, respect, en ontzag
Stonden centraal in zijn levensvisie
Een groot man een groot verlies
Het verlies geeft hierbij een onbehagelijk gevoel
En het sluiert hier mee al mijn andere emoties
Woorden schieten echter te kort bij deze tragische gebeurtenis
Het gedicht niet meer dan een pleister op de wond

Gedicht voor Opa:

Sterk en voldaan
In het heden levend
Sympathiek altijd en overal
Optimistisch op regenachtige dagen
Routinier toch gewoontjes
Geestig op de juiste momenten
Zeker volhardend
Duidelijk genietend
Groter dan zijn lengte
Theatrale levenshouding
Adequaat blijven handelen
De langste adem hebben
Dat is mijn opa

© Marcel
up



Een rap van Lio voor moeder Marga

ik schrijf het uit me hart, ik ben jouw bloed vanaf de start
maar toen kwam er veel ruzie, want ik was opeens verward
mamma ik meen het niet altijd, want achteraf heb ik spijt
jij bent bij de tijd, sorry voor die haat en nijd
alleen sorry haalt het niet, ik moet het bewijzen
net als deeg moet ik rijzen, ik zal bij je blijven
ik hou veel van je, ik zeg het krachtig
we geloven allebei in Al Machtige
ik heb je veel aangedaan, kom ik in het paradijs?
je hebt respect, je zegt niet, wie maakt jou dat wijs..
kon ik je pijn maar wegnemen door deze tekst te schrijven
ik zal het echt menen als ik voor je ga rhymen
elke dag wordt mijn me maag door jou gevuld
het leven zonder jou zou zijn als een paarse bult
ik kan het niet vergeten
al die dingen die we samen deden

ik wil je geen pijn doen mamma
ik hou van jou, kon ik je pijn maar weghalen
en je zorgen over je jongen
altijd zal ik bij je zijn in het paradijs

nu zijn tijden anders, veel dingen zijn veranderd
ik ontwricht de huiselijke sfeer, geen vakantiestranden
ik brak regels, zelfs in de regen ging ik stelen
jij huilde, maar shit, het kon me nix schelen
het klinkt hard, de waarheid van vroeger
gelukkig steel ik niet meer want ik denk aan mijn broeders
die voor me bidden, zelfs in de nacht, vrijwillig
zinnig, niet overbodig als iemand al gaat bidden
alle kleine beetjes helpen en dit doet je pijn
door het feit dat ik altijd hetzelfde zal zijn
ik rook wiet, geen drank want dan wordt het stank voor dank
achteraf nu heb ik spijt, ik toon berouw wat me verblijd
want ik heb het kunnen uiten, ik heb me voorbereid
op de moeilijke dagen, gedachtes gaan vervagen
omdat ik lijd aan schizofrenie alle dagen
ga het Allah vragen want hem moet je vrezen
en niet mij, ik zal je nooit wat doen, heb ik gelezen
in het Heilige Boek verschijnende doek van rust
een kogel voor je vangen is bij mij als een must
je kan me lachend maken en me hart troosten dus
gezellig met oud en nieuw op de klok proosten
men zegt als je drinkt zal je de waarheid oogsten
zeker geen naarheid, je omhelzen dat bespaart tijd
dat 1000 keer zeggen dat ik van je hou in de cel weet je nog?

ik wil je geen pijn doen mamma
ik hou van jou kon ik je pijn maar weghalen
en je zorgen over je jongen
altijd zal ik bij je zijn in het paradijs.

Kanjer Lio

up



Vechten tegen jezelf
Gevangen in mezelf
door Jenny van Silfhout.


Dit is Jenny

Harry Verrijt, Eindhovensdagblad (2007)
Achttien jaar was Jenny van Silfhout toen ze voor het eerst een poging tot zelfdoding deed, door een overdosis pillen in te nemen. Ze zou dat nadien nog drie keer herhalen, maar niet één poging slaagde.
Vijf jaar later, publiceert de 23-jarige Eindhovense een bundel met vijftig gedichten over haar leven in psychiatrische inrichtingen, waar ze meermaals voor een halfjaar of langer werd opgenomen. Eerst De Grote Beek, toen de PAAZ-afdeling van het Máxima Medisch Centrum in Eindhoven en ten slotte driekwart jaar De Kreek in Dordrecht.
Jenny van Silfhout: "Natuurlijk is het leven in een inrichting niet prettig. Het is overal hetzelfde liedje: lange gangen, deuren die gesloten blijven. Je kunt nergens naartoe. Het vertrouwen is dan ver te zoeken." Ze vond een uitlaatklep in het schrijven van gedichten, zoals ‘Opsluiten’:

Dat willen ze gaan doen, mij opsluiten voor iets wat ik nog niet gedaan heb.

Ik word gestraft voor wat ik denk, voor wat ik voel.
Ik ben verraden, in de val gelokt én erin getrapt.

"Zo voelde dat toen ik voor het eerst uit huis werd geplaatst en opgesloten”, zegt Van Silfhout. "In Dordrecht kreeg ik wel een goede band met de psychiater. Dan gloort er weer hoop aan de horizon.”
Ik hoop dat andere mensen die in dezelfde situatie hebben verkeerd iets herkennen in de gedichten die in ‘Gevangen in mezelf’ staan”, zegt Van Silfhout. Want ik ben ondanks alles een normale meid. Ik had ook een normaal leven, dacht ik. Ik woonde met mijn ouders, twee broers en mijn zus in de Achtse Barrier. Een gewoon gezin. Alleen op de basisschool werd ik gepest. Waarom, dat weet ik nog steeds niet.
Op de middelbare school ging het bergafwaarts met haar. Ze haalde nog wel haar vwo-diploma, maar zat niet lekker in haar vel. Waar ik ook naartoe ging, ik had steeds het idee dat ik achtervolgd werd of dat ik door camera’s in de gaten werd gehouden. Bij het winkelen zag ik altijd kleine knopjes die me in de gaten hielden. Gek werd ik daarvan. Maar ik wist niet wat me mankeerde.
Uit onderzoeken bleek na enige tijd dat ze aan paranoïde schizofrenie leed. Dan zie je zulke dingen, maar je gaat je ook afvragen wat het nut van het leven is. Want iedere dag is weer hetzelfde. Je staat ’s morgens op, gaat ’s avonds naar bed en tussendoor doe je de dagelijkse dingen. En dat 365 dagen lang. Mijn hemel dacht ik dan, leef ik hiervoor? Want je weet: als je leeft, dan ga je ten slotte ook dood. Daarom hoefde het voor mij allemaal niet meer.
Nu zegt Van Silfhout weer zielsgelukkig te zijn, in haar huisje in Eindhoven. Daar leeft ze met haar poezen Tammy en Luna en speelt ze weer piano. En heeft ze ook weer blokfluitles.
up



Interview met Marijn
Diagnose bevrijding of stigma





up



Rap van Stephan

Ik ben gek in mijn hoofd
word met pillen en nog meer pillen verdoofd
ze hopen zo de kloof naar de maatschappij te dichten
dat ik geen gekke dingen zal uitrichten
ze willen mij een "normaal" leven verplichten
maar ik zie mezelf nog geen pistolen richten
ze noemen mij ziek
mensen geven geen fack
en we blijken niet te bestaan in de politiek
ik zie mezelf als iemand met een ander denkbeeld dan de mensen om me heen
maar ja, zij zijn met meer
de waarheid bestaat niet denk ik keer op keer
maar de meeste stemmen gelden lijkt ook hier het geval
en ben je een apart geval
die niet past in het denkbeeld van de "meeste mensen"
kan je leven op jouw manier alleen maar wensen
nee ze sluiten je op
want je bent gestoord in je kop
flikker maar op
ze doen je kamer op slot
nee DAT schiet op
laat me toch MIJN leven lijden
Ik beloof ze breken aan die tijden
waarin we die patienten gaan bevrijden
die dagelijks onder dit "regime" lijden
eenzaam weg zitten te kwijnen
omdat ze niet "juist" met de maatschappij meedeinen
ze niet in het perfecte plaatje passen
ik wil dat net als bij mensen van andere rassen
in de toekomst door de politiek ook wordt geaccepteerd
als je in een andere state of mind verkeerd
Misschien wordt het tijd voor een nieuwe verlichting
voor de hele maatschappij buigen in nieuwe richting
zodat mensen weer zelf na gaan denken
vroeger waren het de priesters en pastoren
tegenwoordig zijn het tv presentatoren
en politieke woorden
die een gaatje in je brein boren
en je aansporen
hun woorden na te leven
.mij proberen te kneden
totdat ik word zoals zij menen
dat ik had moeten zijn.
Begrijpelijk doet het pijn
dat niet iedereen evenals de wereld
is zoals jij denkt dat het had moeten zijn
dat maakt je nog geen god
Geeft je nog geen recht te beslissen over mijn lot
Dus oordeel focking niet over psychoten tot je meer informatie over hen verwerft
Of je nu alleen in je hoofd zit of met elf
De enige met het beschikkingsrecht over je leven blijf JIJ zelf!

Stephan

up



Daniël Johnston

Het best bewaarde geheim van de American music scene Singer/songwriter Daniel Johnston wordt vaak in één adem genoemd met geniale maar getroebleerde geesten als Syd Barrett, Brian Wilson en Roky Erickson: ook Johnstons leven is één grote strijd met een chronische, psychische ziekte.
In tijden dat zijn leven werd geregeerd door waandenkbeelden, bracht hij vaak zijn eigen leven én dat van anderen in gevaar.
Ondanks zijn ziekte heeft Johnston zich toch kunnen vestigen als één van de meest getalenteerde singer/songwriters van de afgelopen 20 jaar.
Met name de alternative/underground rock scene (Sonic Youth, Yo La Tengo, Butthole Surfers, Half Japanese, Nirvana …) omarmden hem als het best bewaarde geheim van de American music scene.
Tot aan de jaren 90 bestond het oeuvre van Johnston voornamelijk uit amateuristisch opgenomen cassettes, waarop zijn kinderlijke stem en het slordige, onbeholpen gitaar- en pianospel zijn songwriters talent bijna naar de achtergrond duwden. Hij zong voornamelijk over verloren liefdes, het onvermogen tot communiceren, zijn liefde voor de Beatles en de stripheld Captain America. Zijn liedjes stralen een soort kinderlijke, bijna pijnlijke naïviteit uit. Door zijn muziek, maar ook door zijn spraakmakende gedrag, werd hij thuis in Austin, Texas een locale held.
Pas toen MTV in 1985 de ‘music scene’ van Austin kwam filmen, brak hij door als nationale cultfiguur. Zijn cassettebandjes doken ineens op in hippe platenzaken van Boston tot LA en iedereen die zichzelf als cool beschouwde, had het over hem. Er was echter ook een keerzijde aan dit succes: zijn ziekte werd commercieel gezien net zo sterk uitgebuit als zijn muzikaliteit. Johnstons gedrag hielp daar niet aan mee: aan het eind van de jaren 80 moest hij weer twee keer in een inrichting worden opgenomen.
Het onafhankelijke label Homestead was inmiddels begonnen met het uitbrengen van Johnstons oeuvre op vinyl zodat meer en meer mensen zijn meesterschap konden ontdekken. Spoedig daarna trad hij niet alleen solo op, maar ook met geestverwanten als Jad Far (Half Japanese) en Butthole Surfer Paul Leary, tot dusver de beste producer en medemuzikant die Johnston heeft gehad. Aan het eind van de jaren 90 en in het nieuwe millennium nam hij, volgens sommigen, zijn beste werk op: aanstekelijke pop met helder klinkende gitaren en primitieve keyboardpartijen koppelde hij aan een naïeve kijk op de wereld.
De recent uitgebrachte tribute dubbel-cd The Late Great Daniel Johnston: Discovered, Covered, met niet alleen zijn oorspronkelijke uitvoeringen, maar ook Johnston-covers door o.a. Beck, Tom Waits en Eels, behoort tot de hoogtepunten uit zijn carrière.

website van Daniël Johnston
youtube: the devil and Daniël Johnston"
youtube: Devils Town"
youtube: Walking the cow"

up



Simon

ik ga mezelf

ik ga mezelf aan jou niet aanpassen
ik heb al moeite genoeg
mezelf aan te passen

ik heb al zoveel gedachten
fantasierijke maar ook bewuste
ik leg mijn brein even te rusten
en waarschijnlijk

w e l t e r u s t e n



Simon overleed na een noodlottige val in het huis van een vriend op 22 april 2007.
Hij was 31 jaar
Zijn moeder heeft zijn gedichten en tekeningen geselecteerd en de Stadsdrukkerij Amsterdam heeft er belangeloos een prachtig boekje van gemaakt.
Ter ere van een kanjer van een jongeman met veel talent maar ook met handicaps waar zijn moeder over zegt in de inleiding van het boekje Simon:
(...) Er is nooit een duidelijke diagnose gesteld ten aanzien van zijn depressies, zijn angsten, zijn hallucinaties en zijn alcoholverslaving.
Ook is er nooit een consistent behandelplan gemaakt, noch was er continuïteit in behandelaars (...)

Het boekje is te koop bij Tobi Vroegh.

up