Familie en naastbetrokkenen Kanjers met een kwetsbaarheid Dingen die deugen Goede GGZ praktijken Sitemap Links Contact




HOME





Hartzaak gaat over goede initiatieven in de psychiatrie en de maatschappij in woord en daad.
Het gaat over hoe mensen met een psychiatrische kwetsbaarheid en hun naasten hun leven herpakken.
Het gaat over troost, over huilen en lachen.
Hartzaak werd Hardzaak door een symbolische spelfout bij het aanvragen van de domeinnaam.


Hoezo bemoeimoeder?
10 december 2017

Toen mijn zoon Jop een allesoverheersende psychose had en er niets leek te gebeuren en de dokters niet met ons, ouders, wilden praten en vooral niet samenwerken, heb ik me ermee bemoeid.
Toen hij "uitbehandeld was" en het leek dat zijn leven over was, hebben we ons verzet en zijn we ons er mee gaan bemoeien.
Toen heeft hij deze website voor me gebouwd en is, gestimuleerd door zijn revalidatie begeleider, gaan werken bij het
Actief Computer Centrum van SCIP.
Toen mijn zoon tijdens zijn, op een na laatste opname, steeds werd gesepareerd en wij werden buitengesloten en er geen contact en communicatie mogelijk was, heb ik een klacht ingediend.
Toen mijn zoon met zijn kleine beurs een duur beveiligingssysteem in zijn huis wilde laten aanleggen, heb ik me verzet.
Maar dat heb ik verloren. Nu jaren later heeft hij de beveiliging nog. Het geeft hem een prettig gevoel en rust. Ik heb hiervan geleerd.
Als mijn zoon niet wil dat ik betrokken word of me ermee bemoei, is het meestal omdat hij bang is dat ik te bezorgd ben en dat het dan niet goed met mij gaat. Hij wordt daar ook gestrest van. Ik heb hiervan geleerd.
Toen het een half jaar geleden wat minder ging met mijn zoon en ik ontdekte dat hij al maanden geen behandelaar meer had gezien en gesproken, heb ik dit aangekaart bij de psychiater en mijn zoon. (signaleren, heet dat)
Zowel de behandelaar als mijn zoon handelden meteen waardoor hij binnen twee weken weer stabiel was.
Het gaat naar omstandigheden goed met mijn zoon. Voor hem hoef ik geen bemoeimoeder te zijn.
Alleen op een afstand in de gaten houden en gewoon moeder zijn.
Hij wil het ook niet meer. Wij worden ouder. Hij is zich aan het voorbereiden om het zelf allemaal te doen zonder ons, familie.
Hij zegt: " ik ben nu bijna 43, ik moet het nu toch langzamerhand alleen kunnen". Heeft hij gelijk? Ja, hij heeft gelijk. Hij is bijna 43 en kan goed alleen wonen. Maar voor mij heeft hij ook ongelijk. En misschien zegt dat wel meer iets over mij dan over hem.
Hij woont alleen, is alleen, is heel erg alleen. Dat hoeft voor hem geen probleem te zijn. Gedachten heeft hij genoeg.
Soms te veel gedachten. Andere mensen zien en spreken leidt niet alleen af van die gedachten maar kan ook veel prikkels en stress opleveren en dus een toename van nieuwe gedachten. Maar het is ook fijn om mensen te zien. Dat vindt hij zelf ook. De drempel om mensen te zien en dingen te doen die hij leuk vindt, wordt steeds hoger voor hem. Hoe kun je dit proces nu doorbreken?
Dan kun je nog zoveel bemoeimoeder zijn als je wilt maar dit is een subtiel grensverleggend proces waarin Jop zelf de regisseur is.
En dan zeg ik met trots, dat hij die uitdaging voor zichzelf aan gaat. Soms stapt hij over drempels heen.
En iedere drempel, besef ik, is voor hem een berg.

lied: Hide in your shell -Supertramp
lied: Starry night
Column Hardzaken: Het zwarte gat
Ergerlijk lijstje
www.eggstream.nl
www.ei-werk.nl
Volgende update: 1 januari 2018

up