Familie en naastbetrokkenen Kanjers met een kwetsbaarheid Meedoen Hulp Sitemap Links Contact

HOME



Hartzaak is een persoonlijke website van een GGZ bemoeimoeder, gemaakt door haar zoon die in 1995 de diagnose chronische paranoide schizofrenie kreeg.
Het is een website over goede initiatieven in de psychiatrie en burgerij.
Het gaat over troost, over hoop en over huilen en lachen.
Deze website is ooit gemaakt vanuit de behoefte van ouders om ervaringen, kennis en foto's te delen.
Nu is het een gedeeld werkproject, een HTML knutselwerkje, van bemoeimoeder en zoon. We zullen doorgaan zolang het voor ons nodig is.
Hartzaak werd Hardzaak door een symbolische spelfout bij het aanvragen van de domeinnaam.

Tasers
10-09-2019

Ik volg een discussie op twitter over het gebruik van tasers door de politie. Ik doe niet mee want ik weet er te weinig van af.
Komt de roep om tasers niet door een incident waarin een bruilofsgast een politieagent in elkaar slaat. Het zoveelste geweldsincident tegen de politie. Het zijn niet de mensen in verwarring waar het om gaat maar mensen met een a sociaal gedrag, boefjes en lefgozers die schijt hebben aan politie en ambulancemedewerkers en hulpverleners.
De politie wordt er ook bij geroepen als mensen ernstig in verwarring zijn. Zij zijn het die uiteindelijk in gevaarlijke situaties moeten ingrijpen.
Stel dat ze daarbij ook tasers gebruiken, bij verwarde mensen. Mijn gevoel en mijn verstand zegt: neen, niet bij mensen in crisis. Dan zou ik het eerst een keer mee willen maken om er iets over te kunnen zeggen.
"Nu schieten ze iemand die in verwarring is en bedreigend over komt, in zijn been, wil je dat ook eerst zelf uitproberen", vraagt een vriend.
"Nee, want dat is helemaal onwenselijk" Maar ik weet niets van tasers en voor welke groep mensen ze die willen gebruiken. Ook binnen de GGZ zijn soms gevaarlijke situaties. Hoe doen ze dat daar?
Ik ken de situatie van mijn zoon. Hij is een keer met een IBS en een keer met een RM onder dwang uit zijn huis gehaald en opgenomen. Hij ging uiteindelijk gewoon mee maar toen wilde ze hem een medicijn geven waar hij ooit kaakkramp van had gekregen en dat weigerde hij. Hij is toen door sterke mannen (ik weet niet of er vrouwen bij waren) op bed gedrukt en medicinaal verdoofd.
Toen mijn zoon de macht over zichzelf kwijtraakte en ik niets meer kon betekenen, riep ik om hulp en vertrouwde erop dat hij zou worden opgevangen en behandeld door goed opgeleide zorgvuldig handelende mensen. Jop zei dat hij separeren nooit zo erg vond. Wel onder dwang een spuit krijgen.
Wij hebben samen besloten dat we er alles aan zullen doen om te voorkomen dat hij nog ooit in zo'n situatie terecht komt. Preventie, heet dat! Met de nieuwe behandelwet op komst moet dat mogelijk zijn.

Mijn nicht werkt op een speciale gesloten kliniek in Amsterdam. Zij heeft ervaringen met mensen die in een crisis zijn opgenomen.
Als ik haar spreek vraag ik wat zij van het gebruik van tasers vindt.
Ze is er duidelijk over: "Belachelijk!
(...) Ik ben bang dat ze de taser gaan misbruiken. Dat ze er in angst naar grijpen, ook als het niet nodig is. Verder is een taser lichamelijk gevaarlijk. Je weet niet wat het met je hart doet in combinatie met drugs. We hebben, zegt ze, in deze kliniek niet eens separeercellen voor handen, mocht dat nodig zijn. En als er iets ergs gebeurt en we bellen de politie, vindt die het negen van de tien keer niet nodig om te komen. Dus vangen we het zelf op en als wij het kunnen, kunnen zij het ook.
De doelgroep wordt wel steeds zwaarder en het werk wordt steeds zwaarder. Ik hoor eigenlijk drie patiënten een op een begeleiding te geven om te voorkomen dat ze elkaar te lijf gaan. Dat is een beetje moeilijk als je maar met tweeën op een hele afdeling bent met veel meer patiënten. Een taser zou de situatie alleen maar bedreigender maken, nee dat vind ik niks.
Ik ben de afgelopen dagen bezig geweest, mensen tot rust te brengen door met ze te gaan kleuren, muziek luisteren, sporten, naar de tuin gaan.
Het is vermoeiend maar het lukt. En dat is wat het mooie is van deze tragedie dat als je iets kunt vinden wat werkt je weer verbinding krijgt met de patiënt.
Maar de druk is hoog en teams raken uitgeput. Ik werk nu al vanaf 2 september en moet nog door tot 16 september. We werken allemaal heel erg veel. Echt schandalig.
Maar ik houd van mijn vak en dat doen we gelukkig allemaal.
Als ik haar vraag wat ze zou willen zegt ze:" meer mensen op de werkvloer; meer financiële mogelijkheden voor patiënten voor het volgen van therapieën van zang tot cognitieve therapie; een psycholoog op de afdeling.
Artsen zijn er ook meer niet dan wel.
Soms kun je niet anders dan alleen een medicamenteuze behandeling geven en dat is jammer. We behandelen niet maar zijn bezig met symptoom bestrijding.
Dat zou anders moeten".
Tja, wat kan ik verder nog zeggen. Geen tasers op de afdelingen waar het veilig hoort te zijn. Geen tasers gebruiken bij mensen die in verwarring zijn. Het lijkt meer een personeelsprobleem en een afstemmingsprobleem en een a sociaal gedrags probleem door mensen die weten dat ze met alles heel gemakkelijk weg kunnen komen. Misschien moeten we daar eerst maar iets aan doen.

Blog: Houden van
Vluchten doe ik niet: Patrick Vos
www.eggstream.nl
www.eiwerk.nl

Volgende update:8 oktober 2019

up